پمپ خلأ صفحه‌چرخان چگونه سطح خلأ پایدار را حفظ می‌کند؟

دستیابی به سطح خلأ ثابت و حفظ آن، شرطی غیرقابل چانه‌زنی در بسیاری از فرآیندهای صنعتی، آزمایشگاهی و تولیدی است. هنگامی که پایداری خلأ مختل می‌شود، کیفیت محصول کاهش می‌یابد، زمان‌های چرخه افزایش می‌یابند و بازده فرآیند کاهش می‌یابد. پمپ خالی کن فنری چرخان این فناوری یکی از مطمئن‌ترین روش‌ها برای تأمین این پایداری است و درک نحوهٔ دستیابی آن به این پایداری، دلیل انتخاب آن را به‌عنوان گزینهٔ ترجیحی در بسیاری از کاربردهای پ demanding مشخص می‌کند.

پمپ خلأ پره‌ای چرخان از طریق چرخه‌ای پیوسته و مکانیکی دقیق عمل می‌کند که مولکول‌های گاز را از یک محفظه دربسته حذف می‌نماید. برخلاف طراحی‌های دیافراگمی یا اسکرول، مکانیزم پره‌ای چرخان عملکردی منحصربه‌فرد و هموار در جابجایی گاز ارائه می‌دهد که به‌طور ذاتی در برابر نوسانات عمق خلأ مقاومت می‌کند. برای درک کامل اینکه چگونه این پمپ سطح خلأ پایداری را حفظ می‌کند، بررسی اصول کار داخلی آن، نقش درزبندی روغنی، مدیریت حرارتی و انتخاب‌های مهندسی که عملکرد را در طول زمان ثابت نگه می‌دارند، ضروری است.

مکانیزم اصلی کار در پایداری خلأ

روتور غیرمحوری و هندسه پره‌ها

در قلب هر پمپ خلأ پره‌ای دوار، روتوری نامحور قرار گرفته است که درون پوسته‌ی استاتور استوانه‌ای با دقت ماشین‌کاری‌شده جای گرفته است. هنگامی که روتور می‌چرخد، نیروی گریز از مرکز پره‌های فنردار را به سمت بیرون و در برابر دیواره‌ی استاتور هل می‌دهد و سری‌ای از حفره‌های مجزا با حجم متغیر ایجاد می‌کند. این تغییر پیوسته در حجم حفره‌ها است که جذب گاز، فشرده‌سازی و تخلیه‌ی آن را در یک توالی نرم و همپوشان به حرکت درمی‌آورد.

از آنجا که پره‌ها در طول کل چرخش تماس دائمی با دیواره‌ی استاتور را حفظ می‌کنند، هیچ منطقه‌ی مرده‌ای در چرخه‌ی پمپاژ وجود ندارد که در آن گاز بتواند به سمت عقب و به داخل محفظه‌ی خلأ جریان یابد. این عملیات پیوسته‌ی «ج barr» (پاک‌سازی) عامل اصلی آن است که پمپ خلأ پره‌ای دوار قادر به دستیابی به عمق خلأ بسیار پایداری نسبت به جایگزین‌های مبتنی بر پیستون است که به‌طور ذاتی در هر ضربه فشار، نوسانات فشار ایجاد می‌کنند.

هندسه‌ی رابط پره و استاتور با دقت بسیار بالا و در محدوده‌ی تلرانس‌های بسیار سخت طراحی شده است. حتی انحرافات جزئی ابعادی نیز می‌توانند در بسته‌بندی بین حفره‌ها اختلال ایجاد کرده و اجازه‌ی بازگشت گاز را بدهند که منجر به افزایش فشار نهایی می‌شود. بنابراین، ساخت با دقت بالا به‌طور مستقیم پایه‌ی توانایی پمپ در حفظ سطح خلأ پایدار را در جلسات متوالی تشکیل می‌دهد.

پیکربندی دو مرحله‌ای برای خلأ عمیق‌تر و پایدارتر

پمپ‌های خلأ دوار تک‌مرحله‌ای برای بسیاری از کاربردها کافی هستند، اما طراحی‌های دو مرحله‌ای خلأ نهایی عمیق‌تر و پایدارتری ارائه می‌دهند. در یک پمپ دو مرحله‌ای، خروجی مرحله‌ی اول فشرده‌سازی مستقیماً به ورودی مرحله‌ی دوم تغذیه می‌شود. این آرایش پلکانی امکان می‌دهد تا مرحله‌ی دوم در اختلاف فشار بسیار کمتری کار کند و خطر نشت گاز در جهت معکوس از لبه‌ی پره‌ها را کاهش دهد.

اثر عملی این است که یک پمپ خلأ دو مرحله‌ای با صفحه‌چرخان می‌تواند تحت شرایط کاری مناسب به فشار نهایی در محدودهٔ ۰٫۵ تا ۰٫۱ پاسکال یا کمتر برسد. مهم‌تر از این، از آنجا که هیچ‌یک از مراحل به‌تنهایی موظف به متراکم‌سازی گاز در طول نسبت فشار بالایی نیستند، بار حرارتی به‌صورت یکنواخت‌تری توزیع می‌شود و عمل کلی پمپاژ همچنان روان و پایدار باقی می‌ماند.

در فرآیندهایی که پایداری خلأ یک پارامتر کیفی حیاتی است — مانند خارج‌سازی گاز (degassing)، نفوذ خلأ (vacuum impregnation) یا ابزارهای تحلیلی — پمپ خلأ دو مرحله‌ای با صفحه‌چرخان مزیت قابل‌توجهی نسبت به گزینه‌های تک‌مرحله‌ای دارد؛ زیرا سطح خلأ نهایی (vacuum floor) هم پایین‌تر است و هم در برابر نوسانات کوتاه‌مدت مقاوم‌تر می‌باشد.

نقش حیاتی درزبندی و روان‌کاری با روغن

روغن به‌عنوان ماده‌ای برای درزبندی

روغن نقش دوگانه‌ای در پمپ خلأ پره‌ای چرخان ایفا می‌کند: هم قطعات متحرک را روان‌سازی می‌کند و هم به‌عنوان یک آب‌بند پویا در داخل محفظه پمپاژ عمل می‌کند. لایه نازکی از روغن فاصله میکروسکوپی بین نوک پره‌ها و دیواره استاتور را پر می‌کند و از عبور گاز بین بخش‌های فشار بالا و فشار پایین جلوگیری می‌نماید. این آب‌بند روغنی است که امکان حفظ سطوح عمیق خلأ توسط پمپ را فراهم می‌سازد — خلأیی که یک پمپ پره‌ای بدون روغن قادر به دستیابی به آن نیست.

بنابراین ویسکوزیته و پایداری شیمیایی روغن پمپ به‌طور مستقیم با پایداری خلأ ارتباط دارد. روغنی که تخریب شده، با گازهای فرآیندی آلوده شده یا ویسکوزیته‌اش به سطح نامناسبی کاهش یافته باشد، اجازه می‌دهد مولکول‌های گاز از نوک پره‌ها عبور کنند و در نتیجه فشار نهایی افزایش یافته و ناپایداری ایجاد شود. انتخاب درجه مناسب روغن برای دمای کاری و شیمی فرآیند یکی از تأثیرگذارترین تصمیمات نگهداری است که یک اپراتور می‌تواند اتخاذ کند. پمپ خلاء روغن برای دمای کاری و شیمی فرآیند یکی از تأثیرگذارترین تصمیمات نگهداری است که یک اپراتور می‌تواند اتخاذ کند.

طراحی‌های مدرن پمپ خلأ پره‌چرخان، از جداسازهای افشانه روغن در خروجی استفاده می‌کنند تا بخارات روغن را پیش از خروج آن‌ها بازیابی کنند. این امر موجودی روغن در پمپ را پایدار نگه می‌دارد و از کاهش تدریجی روغن جلوگیری می‌کند که می‌تواند به مرور زمان لایه آب‌بندی را تضعیف کند — روش دیگری برای حفظ فعال پایداری خلأ.

گردش روغن و مدیریت حرارتی

روغن پمپ خلأ به‌طور مداوم از بدنه پمپ عبور می‌کند و گرمای اصطکاکی تولیدشده توسط روتور و پره‌های در حال چرخش را همراه خود حمل می‌کند. کنترل دقیق دمای روغن ضروری است، زیرا ویسکوزیته با تغییر دما تغییر می‌کند و ویسکوزیته مستقیماً بر کیفیت لایه آب‌بندی در محفظه پمپ‌زنی تأثیر می‌گذارد. اگر روغن بیش از حد گرم شود، رقیق می‌شود، آب‌بندی تضعیف می‌گردد و پایداری خلأ تحت تأثیر قرار می‌گیرد. اگر روغن بیش از حد سرد باشد، ویسکوزیته بیش‌ازحد می‌تواند گردش روغن را مختل کرده و باعث ایجاد حفره‌زدایی (کاویتیشن) شود.

طراحی‌های دقیق و مهندسی‌شده‌ی پمپ خلأ پره‌ای چرخان شامل شیارهای روغن، صفحات بافل و در برخی موارد سیستم‌های خنک‌کننده‌ی خارجی برای نگه‌داری دمای روغن در محدوده‌ی کاری باریکی هستند. این تنظیم حرارتی عاملی است که اغلب نادیده گرفته می‌شود اما به‌طور قابل‌توجهی به عملکرد پایدار خلأ کمک می‌کند؛ به‌ویژه در کاربردهای صنعتی با کارکرد مداوم که در آن پمپ برای دوره‌های طولانی و بدون وقفه فعال است.

اپراتورها باید دمای روغن را به‌صورت دوره‌ای در چارچوب برنامه‌ی نگهداری مبتنی بر وضعیت (CBM) پایش کنند. افزایش غیرمنتظره‌ی دما می‌تواند نشان‌دهنده‌ی تخریب روغن، انسداد مسیرهای روغن یا تراکم بیش‌ازحد گاز فرآیند درون پمپ باشد — همه‌ی این موارد در صورت عدم رسیدگی مناسب، در نهایت منجر به از دست رفتن پایداری خلأ در پمپ خلأ پره‌ای می‌شوند.

دقت مکانیکی و انتخاب مواد

ماده‌ی پره و نیروی فنر

پره‌ها خودشان اجزای مهندسی‌شده‌ای هستند که ویژگی‌های مواد سازنده، ثبات ابعادی و نیروی فنری آن‌ها همگی بر قابلیت اطمینان پمپ خلأ دوار با پره در حفظ سطح خلأ تأثیر می‌گذارند. پره‌ها معمولاً از ترکیب کربن، رزین فنولیک یا پلیمرهای مهندسی تخصصی ساخته می‌شوند که ترکیبی از اصطکاک کم، پایداری ابعادی و مقاومت در برابر محیط شیمیایی داخل پمپ را ارائه می‌دهند.

نیروی فنری که هر پره را به دیواره استاتور فشار می‌آورد باید با دقت تنظیم شود. اگر نیروی فنری بسیار کم باشد، پره ممکن است در سرعت‌های چرخشی بالا یا در طول تغییرات سریع فشار، به‌طور لحظه‌ای از تماس با دیواره جدا شده و مسیرهای نشتی کوتاه‌مدتی ایجاد کند که منجر به ناپایداری خلأ می‌شود. اگر نیروی فنری بیش از حد زیاد باشد، اصطکاک افزایش یافته، گرما تولید می‌شود و سایش پره‌ها شتاب می‌گیرد؛ در نهایت این امر با افزایش شکاف بین نوک پره و دیواره، درزبندی خلأ را تضعیف می‌کند.

با گذشت زمان و ساییدگی پره‌ها در طول عمر خدماتی پمپ، پمپ خلأ پره‌ای چرخان ممکن است به تدریج توانایی خود را برای دستیابی به فشار نهایی مشخص‌شده یا حفظ آن از دست بدهد. به همین دلیل، بازرسی و تعویض پره‌ها در فواصل زمانی توصیه‌شده توسط سازنده، بخشی ضروری از نگهداری عملکرد پایدار خلأ محسوب می‌شود و نه صرفاً یک اقدام پیشگیرانه.

تلرانس سوراخ استاتور و پرداخت سطحی

سوراخ استاتور باید با دقت بالا ماشین‌کاری و پرداخت شود. زبری سطح داخلی استاتور به‌طور مستقیم بر یکنواختی تشکیل لایه روغنی در محل تماس پره و استاتور تأثیر می‌گذارد. سطوح زبر یا خراش‌دار مسیرهای نشتی ایجاد می‌کنند که اجازه می‌دهند گاز بین حفره‌ها عبور کند؛ این امر منجر به افزایش فشار نهایی پمپ و ایجاد تغییرپذیری چرخه‌به‌چرخه در عمق خلأ می‌شود.

گسترش حرارتی مواد استاتور و روتور نیز باید به‌دقت تطبیق داده شود. در پمپ خلأ پره‌ای چرخانی که بین دمای محیط و دمای کامل کاری دوره‌بندی می‌شود، گسترش حرارتی متفاوت می‌تواند به‌صورت موقت فاصله‌ی نوک پره‌ها را تغییر دهد. سازندگان این مسئله را با انتخاب دقیق جفت‌مواد‌ها و تعیین دوره‌ی گرم‌شدن پس از راه‌اندازی سرد — قبل از آنکه انتظار برده شود پمپ خلأ نهایی مشخص‌شده‌اش را تأمین کند — برطرف می‌کنند.

رابطه‌ی ابعادی بین قطر روتور، سوراخ استاتور و بی‌مرکزی، پایه‌ی هندسی عملکرد پمپ محسوب می‌شود. هرگونه تحریف این هندسه — چه ناشی از سایش، تغییر شکل حرارتی یا آسیب فیزیکی — به‌طور مستقیم ظرفیت پمپ را در حفظ سطوح پایدار خلأ در طول بهره‌برداری تحت تأثیر قرار می‌دهد.

عوامل خارجی مؤثر بر پایداری خلأ

شرایط ورودی و کنترل گاز بالاست

پایداری خلأ در یک پمپ خلأ صفحه‌ای دوار نیز تحت تأثیر آنچه که وارد دریچه ورودی پمپ می‌شود قرار دارد. فرآیندهایی که بخارات قابل میعان — مانند بخار آب، حلال‌ها یا هیدروکربن‌های سبک — آزاد می‌کنند، چالش خاصی ایجاد می‌کنند. اگر این بخارات پیش از خروج از پمپ در داخل آن میعان کنند، مایع حاصل روغن را آلوده کرده، ویسکوزیته آن را کاهش داده و لایه آب‌بندی را به‌طور چشمگیری تضعیف می‌کند؛ در نتیجه فشار نهایی پمپ افزایش می‌یابد.

شیر بالاست گاز، که ویژگی استاندارد اکثر پمپ‌های خلأ صفحه‌ای دوار با روغن‌بندی است، این مشکل را با ورود کنترل‌شده هوای خشک به مرحله فشرده‌سازی برطرف می‌کند. این امر فشار جزئی گازهای غیرقابل میعان را در مخلوط افزایش داده و اطمینان حاصل می‌کند که بخارات قابل میعان قبل از مایع‌شدن، از طریق خروجی پمپ خارج شوند. بنابراین، استفاده صحیح از بالاست گاز یک راهبرد عملیاتی مستقیم برای حفظ پایداری خلأ در هنگام خلأکشی جریان‌های فرآیندی حاوی بخار است.

تله‌های ورودی، تله‌های سرد و فیلترهای ورودی اقدامات محافظتی مکملی هستند. با جذب بخارات قابل میعان، ذرات معلق یا گازهای خورنده پیش از اینکه به پمپ خلأ پره‌ای برسند، این لوازم جانبی عمر سرویس روغن را افزایش داده و یکپارچگی مکانیکی و آب‌بندی را که عملکرد پایدار خلأ به آن وابسته است، حفظ می‌کنند.

نشت سیستم و تغییرات در تقاضا

حتی یک پمپ خلأ پره‌ای کاملاً سالم نیز در صورت وجود نشت قابل توجه در سیستمی که به آن خدمت می‌کند، برای حفظ سطوح پایدار خلأ با مشکل مواجه خواهد شد. پایداری خلأ در نهایت تعادلی بین نرخ حذف گاز توسط پمپ و نرخ ورود گاز از طریق نشت‌ها، سطوح دگازشونده و مشارکت‌های فرآیندی است. پمپی که برای یک سیستم محکم به‌درستی انتخاب شده است، ممکن است در صورت افزایش نشت سیستم در طول زمان — ناشی از سایش در واشرها یا تخریب اتصالات — ناکافی باشد.

برای کاربردهایی با بارهای متغیر گاز — مانند خطوط بسته‌بندی خلأ که در آنها محفظه‌ها به‌طور مکرر تخلیه و پر شده و دوباره خلأ می‌شوند — پمپ باید ظرفیت جابجایی کافی داشته باشد تا بتواند سطح خلأ مورد نظر را به‌سرعت بین چرخه‌ها بازیابی کند. یک پمپ خلأ صفحه‌ای چرخان با ابعاد نامناسب، ناپایداری خلأ را نشان می‌دهد نه به دلیل عیب داخلی هرگونه، بلکه صرفاً به این دلیل که نمی‌تواند با الگوی تقاضای سیستم هماهنگ شود.

آزمون منظم نشت سیستم خلأ، همراه با بررسی دوره‌ای عملکرد پمپ، پایه تشخیصی لازم را برای شناسایی اینکه آیا ناپایداری از خود پمپ یا از سیستم گسترده‌تر نشأت می‌گیرد، فراهم می‌کند. این تمایز برای عیب‌یابی کارآمد و انجام اقدامات اصلاحی هدفمند حیاتی است.

روش‌های نگهداری که پایداری بلندمدت خلأ را تضمین می‌کنند

بازه‌های تعویض روغن و نظارت بر کیفیت روغن

حفظ عملکرد پایدار خلأ در طول عمر یک پمپ خلأ صفحه‌چرخان به‌طور قابل‌توجهی به رعایت بازه‌های زمانی منظم تعویض روغن بستگی دارد. روغن مصرف‌شده، آلاینده‌ها از جمله گازهای حل‌شده، رطوبت، ذرات ناشی از سایش و ترکیبات شیمیایی ناشی از فرآیند را جمع‌آوری می‌کند. با تجمع این آلاینده‌ها، خواص آب‌بندی و روان‌کاری روغن تضعیف می‌شود و فشار نهایی پمپ به‌تدریج افزایش می‌یابد.

سازندگان معمولاً بازه‌های زمانی تعویض روغن را بر اساس ساعت‌های کارکرد مشخص می‌کنند، اما بازه واقعی مورد نیاز به‌طور قوی‌ای به شرایط فرآیند بستگی دارد. پمپ‌هایی که در معرض بخارات خورنده یا بارهای قابل‌конدن بالا قرار می‌گیرند، ممکن است نیاز به تعویض روغن بسیار بیشتر از آنچه در برنامه استاندارد پیش‌بینی شده است داشته باشند. بازرسی بصری روغن — شامل بررسی کدری، تغییر رنگ یا ویسکوزیته غیرعادی — همراه با بررسی‌های دوره‌ای سطح خلأ، هشدار عملی و زودهنگامی از تخریب روغن فراهم می‌کند.

استفاده از درجه و نوع روغن صحیح که برای مدل پمپ مشخص شده است، به همان اندازه مهم است. جایگزینی روغنی که در مشخصات پمپ ذکر نشده است — حتی اگر ویسکوزیته‌اش ظاهراً مشابه باشد — می‌تواند ویژگی‌های فیلم آب‌بندی را تغییر داده و توانایی پمپ خلأ پره‌چرخان (Rotary Vane Vacuum Pump) در دستیابی به فشار نهایی اسمی خود یا حفظ آن را کاهش دهد.

بازرسی، تعویض پره‌ها و سلامت کلی پمپ

فراتر از مدیریت روغن، بازرسی دوره‌ای پره‌ها، یاتاقان‌ها و آب‌بندی‌های محور، ستون اصلی برنامه‌ی جامع نگهداری برای پمپ خلأ پره‌چرخان (Rotary Vane Vacuum Pump) را تشکیل می‌دهد. سایش پره‌ها پیش‌بینی‌پذیر و قابل کنترل است، مشروط بر اینکه به‌صورت سیستماتیک پایش شود؛ اما اگر اجازه داده شود که پره‌ها فراتر از حداقل ضخامت مشخص‌شده ساییده شوند، کاهش عملکرد به‌سرعت تشدید می‌شود و در نهایت ممکن است منجر به قفل‌شدن پمپ گردد.

در بازرسی‌های دوره‌ای، باید آب‌بندی‌های شفت و مجموعه‌های شیر ورودی نیز بررسی شوند. اگر آب‌بندی شفت دچار تخریب شود، هواي اتمسفری وارد پمپ می‌شود که منجر به افزایش فشار نهایی و ایجاد ناپایداری می‌گردد؛ این ناپایداری ممکن است اشتباهی به عنوان عیب داخلی جدی‌تری تشخیص داده شود. شیرهای چک ورودی که در طراحی‌های متعددی از پمپ‌های خلأ پره‌ای چرخانی برای جلوگیری از بازگشت روغن در زمان خاموش‌کردن نصب می‌شوند، نیز ممکن است به گونه‌هایی خراب شوند که باعث کاهش بازدهی پمپاژ و تضعیف پایداری خلأ در حین عملیات می‌گردند.

ثبت سوابق خدمات شامل تعویض روغن، اندازه‌گیری سطح خلأ در شرایط تست تعریف‌شده، دماهای کاری و هرگونه رویداد غیرعادی، داده‌های لازم را در اختیار تیم‌های نگهداری قرار می‌دهد تا بتوانند بین پیرشدن طبیعی و نشانه‌های اولیه خرابی تمایز قائل شوند. نگهداری پیشگیرانه مبتنی بر روند عملکرد، بسیار مؤثرتر از تعمیرات واکنشی پس از مشاهده کاهش محسوس عملکرد در حفظ سطح پایدار خلأ است.

سوالات متداول

علت از دست دادن پایداری خلأ در پمپ‌های خلأ پره‌ای چرخانی در طول زمان چیست؟

شایع‌ترین علل این مشکل شامل تخریب یا آلودگی روغن، ساییدگی نوک پره‌ها که باعث افزایش نشت داخلی می‌شود، خراشیدگی سطح سوراخ استاتور و تخریب آب‌بندی‌های محور که اجازه ورود هوا را می‌دهد، می‌باشد. عوامل سطح سیستمی مانند افزایش نرخ نشت یا تغییر بار گاز فرآیندی نیز می‌توانند حتی زمانی که خود پمپ خلأ پره‌ای در شرایط خوبی قرار دارد، به‌عنوان ناپایداری ظاهری پمپ نمایان شوند.

شیر بالاست گاز چگونه به حفظ سطوح خلأ پایدار کمک می‌کند؟

شیر بالاست گاز مقدار کنترل‌شده‌ای از هواي خشک را به مرحله فشرده‌سازی پمپ خلأ پره‌ای وارد می‌کند و از مایع‌شدن بخارات قابل‌конدنس شدن مانند آب یا حلال‌ها در داخل پمپ جلوگیری می‌نماید. با نگه‌داشتن بخارات در فاز گازی تا زمان خروج از پمپ، شیر بالاست گاز از روغن در برابر آلودگی محافظت کرده و کیفیت لایه آب‌بندی را که اساس عملکرد پایدار خلأ را تشکیل می‌دهد، حفظ می‌کند.

چرا طراحی دو مرحله‌ای از پمپ خلأ پره‌ای تک‌مرحله‌ای پایدارتر است؟

در پمپ خلأ دو مرحله‌ای با پره‌چرخان، هر مرحله از فشرده‌سازی تنها بخشی از نسبت کلی فشار را بر عهده دارد که این امر جریان معکوس گاز از لبه‌های پره‌ها را کاهش داده و بار حرارتی را به‌طور یکنواخت‌تری توزیع می‌کند. نتیجه این طراحی، دستیابی به خلأ نهایی عمیق‌تر و پایدارتر با حساسیت کمتر نسبت به نوسانات کوتاه‌مدت است؛ بنابراین طراحی‌های دو مرحله‌ای برای فرآیندهای دقیق که نیازمند پایداری بالای خلأ هستند، ترجیح داده می‌شوند.

برای حفظ عملکرد پایدار، تعویض روغن باید با چه فراوانی انجام شود؟

فراوانی تعویض روغن به محیط کار و شیمی فرآیند بستگی دارد. به‌عنوان یک راهنمای کلی، روغن باید هر ۵۰۰ تا ۲۰۰۰ ساعت کارکرد تعویض شود؛ اما در مواردی که پمپ‌ها با بخارات قابل میعان یا گازهای خورنده کار می‌کنند، ممکن است نیاز به تعویض‌های متعددتری باشد. بررسی ظاهر روغن و پایش روند سطح خلأ روش‌های عملی برای تعیین فاصله زمانی بهینه تعویض روغن در هر نصب خاص از پمپ خلأ با پره‌چرخان هستند.